Relacja z wernisażu „Wędrowne narracje. Wystawa Kolekcji dzieł Profesora Stanisława Głaza SJ”   8 maja 2026 roku w Krakowskim&nbsp;Forum Kultury odbył się wernisaż „Wędrowne narracje”, prezentującej obrazy artystów z&nbsp;kolekcji&nbsp;Profesora&nbsp;Stanisława&nbsp;Głaza&nbsp;SJ.&nbsp;Wystawa została zorganizowana&nbsp;przez&nbsp;Muzejon&nbsp;Jezuicki przy współpracy z Krakowskim Forum Kultury.&nbsp;Już od pierwszych chwil dało się odczuć, że nie jest to jedynie prezentacja zgromadzonych dzieł, lecz starannie przemyślana opowieść o człowieku, jego drodze oraz spotkaniach, które pozostawiają trwały ślad w pamięci.&nbsp;Witając zebranych&nbsp;na wydarzeniu&nbsp;głos zabrali: Dyrektor Krakowskiego Forum Kultury&nbsp;Aleksandra Walczyk,&nbsp;Dyrektor&nbsp;Instytutu Kulturoznawstwa i Dziennikarstwa dr&nbsp;hab.&nbsp;Beata Bigaj-Zwonek&nbsp;prof.&nbsp;UIK,&nbsp;Prorektor dr hab. Monika Stankiewicz- Kopeć&nbsp;prof.&nbsp;UIK,&nbsp;kurator wystawy&nbsp;dr&nbsp;Anna Kulpa&nbsp;oraz Profesor Stanisław Głaz SJ.&nbsp;&nbsp;


Sam tytuł ekspozycji sugerował ruch, zmianę oraz nieustanne poszukiwanie. „Wędrowne narracje” można odczytywać jako historie przemieszczające się pomiędzy czasem, miejscami, doświadczeniami i ludźmi. Każdy z prezentowanych obrazów wnosił własny głos, tworząc wielowymiarową całość.&nbsp;Łączącą spójną narrację o tym, co przeszłe, a zarazem wciąż obecne w pamięci człowieka.&nbsp;Wystawa stała się także symboliczną opowieścią o spotkaniu, którego uczestnikami byli wszyscy obecni podczas tego wyjątkowego wieczoru.&nbsp;


Wydarzenie miało również wymiar wędrówki,&nbsp;nie tylko duchowej i artystycznej, ale także dosłownej.&nbsp;Odwołując&nbsp;się do idei&nbsp;homo viator, człowieka w drodze, wędrowca,&nbsp;nieustannie poszukującego sensu, prawdy, a przede wszystkim własnego miejsca na ziemi. W tym kontekście prezentowane dzieła stawały się znakami owej podróży: przez pamięć, emocje, czy też&nbsp;doświadczenie. Uczestnicy mogli również w sposób namacalny kontynuować tę wędrówkę poprzez narracje, przechodząc do&nbsp;Muzejonu&nbsp;Jezuickiego, gdzie znajdowała się dalsza część ekspozycji. Dzięki temu widz stawał się nie tylko odbiorcą sztuki, lecz także uczestnikiem opowieści rozgrywającej się pomiędzy dwiema przestrzeniami.&nbsp;


Na wystawie można było zobaczyć dzieła takich artystów jak Stanisław Baj, Krzysztof Ludwin czy Zbigniew Nowosadzki.&nbsp;Wspomnienia&nbsp;zgromadzonych artystów&nbsp;i żywe dyskusje sprawiały, że dawno powstałe dzieła zyskiwały nowe znaczenia i nowe historie. Zarazem wprowadzało to niemal domową atmosferę, która nie oddalała odbiorcy od sztuki, wręcz przeciwnie – dawała przestrzeń do swoistego zadomowienia się w niej, spokojnego spotkania obrazu z własnymi spostrzeżeniami i emocjami, które wywoływał.&nbsp;


Wernisaż pozostawił silne poczucie dialogu pomiędzy czasem minionym a teraźniejszością, ukazując sztukę jako przestrzeń spotkania, pamięci oraz budowania relacji między ludźmi.&nbsp;


Ekspozycja czynna od 11.05 do 29.05 w Galerii MIKO w Krakowskim Forum Kultury&nbsp;i&nbsp;Muzejonie&nbsp;Jezuickim&nbsp;w Budynku Głównym Uniwersytetu&nbsp;Ignatianum&nbsp;w Krakowie.&nbsp;Działanie&nbsp;zrealizowane&nbsp;w ramach programu&nbsp;(MNiSW)&nbsp;Regionalna Inicjatywa Doskonałości: Wzrost potencjału badawczego w naukach o kulturze i religii w obszarze wkładu kulturowego jezuitów.&nbsp;&nbsp;&nbsp;


Tekst: Aleksandra Ludian 


Zdjęcia: dr. hab. Krzysztof Bartnik, prof. UMCS


[ngg src="galleries" ids="54" display="pro_sidescroll" maximum_entity_count="500"]