8 maja 2026 roku w Krakowskim Forum Kultury odbył się wernisaż „Wędrowne narracje”, prezentującej obrazy artystów z kolekcji Profesora Stanisława Głaza SJ. Wystawa została zorganizowana przez Muzejon Jezuicki przy współpracy z Krakowskim Forum Kultury. Już od pierwszych chwil dało się odczuć, że nie jest to jedynie prezentacja zgromadzonych dzieł, lecz starannie przemyślana opowieść o człowieku, jego drodze oraz spotkaniach, które pozostawiają trwały ślad w pamięci. Witając zebranych na wydarzeniu głos zabrali: Dyrektor Krakowskiego Forum Kultury Aleksandra Walczyk, Dyrektor Instytutu Kulturoznawstwa i Dziennikarstwa dr hab. Beata Bigaj-Zwonek prof. UIK, Prorektor dr hab. Monika Stankiewicz- Kopeć prof. UIK, kurator wystawy dr Anna Kulpa oraz Profesor Stanisław Głaz SJ.
Sam tytuł ekspozycji sugerował ruch, zmianę oraz nieustanne poszukiwanie. „Wędrowne narracje” można odczytywać jako historie przemieszczające się pomiędzy czasem, miejscami, doświadczeniami i ludźmi. Każdy z prezentowanych obrazów wnosił własny głos, tworząc wielowymiarową całość. Łączącą spójną narrację o tym, co przeszłe, a zarazem wciąż obecne w pamięci człowieka. Wystawa stała się także symboliczną opowieścią o spotkaniu, którego uczestnikami byli wszyscy obecni podczas tego wyjątkowego wieczoru.
Wydarzenie miało również wymiar wędrówki, nie tylko duchowej i artystycznej, ale także dosłownej. Odwołując się do idei homo viator, człowieka w drodze, wędrowca, nieustannie poszukującego sensu, prawdy, a przede wszystkim własnego miejsca na ziemi. W tym kontekście prezentowane dzieła stawały się znakami owej podróży: przez pamięć, emocje, czy też doświadczenie. Uczestnicy mogli również w sposób namacalny kontynuować tę wędrówkę poprzez narracje, przechodząc do Muzejonu Jezuickiego, gdzie znajdowała się dalsza część ekspozycji. Dzięki temu widz stawał się nie tylko odbiorcą sztuki, lecz także uczestnikiem opowieści rozgrywającej się pomiędzy dwiema przestrzeniami.
Na wystawie można było zobaczyć dzieła takich artystów jak Stanisław Baj, Krzysztof Ludwin czy Zbigniew Nowosadzki. Wspomnienia zgromadzonych artystów i żywe dyskusje sprawiały, że dawno powstałe dzieła zyskiwały nowe znaczenia i nowe historie. Zarazem wprowadzało to niemal domową atmosferę, która nie oddalała odbiorcy od sztuki, wręcz przeciwnie – dawała przestrzeń do swoistego zadomowienia się w niej, spokojnego spotkania obrazu z własnymi spostrzeżeniami i emocjami, które wywoływał.
Wernisaż pozostawił silne poczucie dialogu pomiędzy czasem minionym a teraźniejszością, ukazując sztukę jako przestrzeń spotkania, pamięci oraz budowania relacji między ludźmi.
Ekspozycja czynna od 11.05 do 29.05 w Galerii MIKO w Krakowskim Forum Kultury i Muzejonie Jezuickim w Budynku Głównym Uniwersytetu Ignatianum w Krakowie. Działanie zrealizowane w ramach programu (MNiSW) Regionalna Inicjatywa Doskonałości: Wzrost potencjału badawczego w naukach o kulturze i religii w obszarze wkładu kulturowego jezuitów.
Tekst: Aleksandra Ludian
Zdjęcia: dr. hab. Krzysztof Bartnik, prof. UMCS
